AFSCHEID! (2) DE TERUGREIS!

AFSCHEID! (2)

Zondag kwam dan het definitieve afscheid voor deze periode van Nsoatre.

Om acht uur die zondagmorgen gingen we samen met Nienke en Joanne luisteren naar de Avondmaalsdienst vanuit Woerden en ’s middags om 04.30 uur opnieuw met zijn vieren naar de nabetrachting. Het mocht een gezegende en rustige dag zijn. Alle zondagen mochten we ongestoord naar de kerkdiensten luisteren en dat is iets om dankbaar voor te zijn in dit land met stroomuitval en storingen of overbelasting van het internet.

Om 7.00 uur die avond gingen we naar de avondsluiting en daarna namen we afscheid van de kinderen en dat is altijd weer het moeilijkst.

Om 08.00 uur kwamen Nienke, Joanne en Fransien afscheid nemen. We zaten nog een uurtje gezellig bij elkaar. Hierna gingen wij naar bed want maandagochtend moesten we om 04.45 uur opstaan.

DE TERUGREIS!

Maandagochtend reden we om 05.15uur weg naar het busstation in Sunyani waar we om 5.50uur aankwamen. Twintig minuten later reden we weg op weg naar Accra. Het was een lange reis van acht uur in de bus. Maar bij aankomst stond daar de altijd weer trouwe Gideon op ons te wachten en bracht hij ons naar hotel Paloma. Na het een en ander uitpakken en onze mail nakijken gingen we eerst een poosje rusten. Vervolgens lekker gedoucht en daarna gezellig in de open lucht gaan eten op het grote terras bij het hotel.

We zijn vroeg naar bed gegaan want dinsdag wacht ons een lange dag met aansluitend een nachtvlucht naar Nederland.

AFSCHEID!

Aan alles komt een eind, niet alleen aan ons bezoek maar ook aan de lange slapeloze nacht. Gisteren om 07.00 uur begon naast ons de kerk, nu dat is prima, maar niet op deze wijze en zo lang. Het was een gigantische herrie en het duurde tot half vier de afgelopen nacht. Dus we konden niet slapen, op een gegeven moment zijn we er maar uit gegaan. Ik heb tegen drieën nog even over de muur gekeken, nu het is niet te geloven maar de kerk zat helemaal vol. Zelfs vrouwen met hun kindje op de rug.

 

 

Het is geen wonder dat ze hier overdag liggen te slapen. Solo had ook niet kunnen slapen en was er ook uit gegaan. Ik zei tegen hem had je niet kunnen zeggen dat er vannacht een dienst was? Wanneer we dat hadden geweten waren we vrijdag naar Anamabo gegaan voor een strandvakantie. Hij zei dat hij van niets wist, ik antwoordde nu dan ben je wel een mooi lid van de kerk die niet eens weet wanneer er diensten zijn. Dus we voelden ons vandaag niet geweldig.

Om één uur zijn we toch maar naar Sunyani gegaan want we hadden Solo, Regina en de kinderen uitgenodigd voor een lunch als afscheid. Toen we weg gingen waren er aan beide kanten van de hoofdweg al allemaal stoelen neergezet en was er al een band aan het spelen. Er waren dus twee begrafenisfeesten en kennelijk van belangrijke personen want aan beide kanten stonden zo’n 200 of meer stoelen. Dus we dachten dat zal wel weer een dolle boel worden vanavond en inderdaad toen we terugkwamen was het weer een geweldige herrie. Maar toen begon het te onweren en het waren een paar flinke klappen, bij de eerste klap schrokken we flink. Maar het is meteen stil geworden, nu het onweert en (nog) niet regent.

Maar onze lunch was gezellig, eerst wat drinken en daarna een maaltijd en als afsluiting nog een ijsje. We plaatsen de foto’s bij dit stukje.

Ja we hebben al gepakt want morgen is het zondag. Dat wordt al om 8uur luisteren naar de ochtenddienst en om 15.30 uur naar de avonddienst dit door de zomertijd. Maandag dus om zes uur ’s ochtends vertrekken met de bus van Sunyani naar Accra. Helaas wordt er niet meer gevlogen anders hadden we dat gedaan. We blijven de nacht over in Accra en hopen dinsdagavond naar Schiphol te vliegen waar we woensdagmorgen tegen zeven uur hopen te landen.

Wij wensen de lezers een goede en gezegende zondag!

BELINDA!

Tegen vijf uur op deze donderdagmiddag kwam de moeder van Belinda met een kleintje op haar rug om het verhaal over Belinda te doen aan Solo. Onder tranen begon ze te vertellen. En nu ik het verhaal ken zijn Tiny en ik geschokt en weten niet wat we er mee aan moeten. Belinda is geboren op 23 april 2008 en is het derde kind van Theresah Kuruwaa en vader Isaac Twum. Ze is gezond en zonder problemen geboren, ze is naar de ‘31ste December Day-care’ geweest. Dat is de Day-care die tegenover onze Day-care ligt. Deze Day-care was onderdeel van over het hele land verspreidde Day-cares van dezelfde naam, die zijn opgericht door de echtgenote van de voormalige dictator Rawlings. Deze Day-cares waren ook bedoeld voor kans arme kinderen en mevrouw Rawlings financierde deze. Helaas zitten deze Day-cares na de overgang naar een democratische regering nu zonder inkomsten en verpauperen dan ook. Daarna is Belinda nog naar klas 1 van de basisschool geweest. Maar op de leeftijd van zes jaar en in de eerste klas begon Belinda te vallen en dat werd steeds frequenter. Totdat ze op een gegeven moment niet meer kon lopen. Rooms Katholieke zusters gaven geld om haar naar het Komfo Anokye Teaching Hospital in Kumasi te laten gaan voor onderzoek en verpleging. Maar dit heeft geen verbetering gebracht. Belinda kon gewoon praten, maar sinds een jaar kan ze ook niet meer spreken. Ik ben niet thuis in medische zaken, maar naar mijn mening moet er iets met haar hersens aan de hand zijn. Helaas kan hier geen scan gemaakt worden, Ghana beschikt niet over dergelijke apparatuur. Met Solo heb ik afgesproken dat hij dokter Hannah Yeboah gaat bellen over de situatie.

De gezinssituatie maakt de situatie nog hopelozer. Het gezin heeft vijf kinderen, het jongste kind is één jaar en zit op onze dagopvang, niet bekend was overigens dat ze een zus had als Belinda. Het kind tussen Belinda en dit jongste kind zit op de basisschool. Het hele gezin woont in één kamertje en is zeer arm en dat was goed te zien aan de moeder. Het gezin moet rond komen van 60 GHcedis per maand, dat is momenteel 13 euro, per maand dus. Nu het regenseizoen begint kunnen ze yam poten en bereiken ze misschien, dat hopen ze, een top van 80 GHcedis per maand. Belinda moet nog tot medio januari wachten om bij ons naar de dagopvang te kunnen. Belinda is volledig hulpbehoeftig en plast ook weer in haar broek, dus de moeder moet continu bij haar zijn en kan niet gaan farmen om zo het inkomen iets te vergroten. Vanavond hebben we Nienke en Joanne op de hoogte gebracht zodat zij ook samen kunnen praten of er een oplossing is. Naar onze mening moet Belinda prioriteit krijgen om geplaatst te worden. Maar met straks, na het vertrek van Nienke en Joanne, slechts twee enthousiaste medewerkers waarva Ernestina betaald wordt vanuit de gewone dagopvang en Zinabu door Tiny en mij. Een oplossing zou kunnen zijn om zo snel mogelijk te proberen om een extra, gemotiveerde, kracht aan te nemen die nog kan worden opgeleid en beoordeeld door Nienke en Joanne, maar daarvoor zijn er geen financiën beschikbaar.

BEZOEK!

Woensdagochtend kwamen Juliet met echtgenoot en baby Dennis op visite. Dennis is vandaag 2 maanden oud en flink gegroeid, hij was 2,9 pond bij de geboorte en nu was hij al 5,9 pond en dat was goed te zien.

Al direct gaf Juliet de baby aan oma. Voor Ghanese begrippen zijn ze lang gebleven. Gewoonlijk willen de bezoekers geen drinken, maar Juliet wilde wel graag oma’s chocolademelk. Ze ging het maar meteen zelf maken, ze weet de weg bij ons thuis, we hebben haar wel gemist. Zij nam Tiny alles uit handen en was bereid om nieuwe dingen te leren. Ze zag direct dat we een nieuw gasfornuis hadden en vroeg waar de oude was, nu die staat nog in de schuur. Ze vroeg of zij hem mocht hebben, nu dat is prima maar dan moet hij nog deze week opgehaald worden. We hadden ook nog een elektrische tweepits kookplaat die van mijn moeder was geweest. Wij hebben hem hier nog niet eenmaal gebruikt, nu die wilde ze ook wel. Zaterdag laat ze het ophalen.

De afgelopen nacht heeft het weer flink geregend en geonweerd. Het was vanmorgen fris zo’n 24-25 graden. Veel kinderen hebben dan ook een vestje over bloesje en volwassen vrouwen lopen met een omslagdoek. De natuur begint al mooi te worden, ook de teakbomen lopen weer uit, maar het mooiste is nu nog de bloeiende bomen zoals op de foto. Onze nieuwe mangoboom was op twee uur gewaaid. Vanmiddag hebben de jongens hem dieper gepoot. De vijf oudste meiden zijn vanmiddag gekomen om de rommel in de tuin op te ruimen.

Het tweede bezoek zou deze donderdagmorgen om 10.00 uur plaatsvinden. Belinda een meisje met een behoorlijke handicap, ze kan niet lopen en zitten en praten, zou met haar moeder komen om kennis te maken. Toen de dames om 10 uur met de kinderen buiten gingen spelen en Tiny naar ze toe ging, bleek Belinda er ook te zijn. De moeder zou nog komen, ik ben benieuwd wanneer. Belinda had de grootste schik op de draaimolen het is een vrolijk meisje ze stak meteen haar hand naar me uit. Ik heb al foto’s gemaakt maar verdere gegevens heb ik nog niet. Het bleek later dat de moeder Belinda heeft gebracht maar was weggeroepen omdat haar moeder ziek was geworden en naar het ziekenhuis moest. Ze is deze dag niet meer teruggekomen, dus we hebben nog geen gegevens.

Totaal zijn er nu negen kinderen met een handicap: Isaac, Blessing, Edna die nog steeds niet is gekomen nadat haar moeder een hele tijd op reis is geweest, Sylvester die is opgenomen op de gewone dagopvang, Felix die vandaag naar het ziekenhuis was omdat er proppen in zijn oren zitten, Joanne merkte op misschien hoort hij wel slecht en is hij daarom agressief, dan hebben we Elizabeth die behoorlijk dominant is, de kleine Prince lag om tien uur alweer binnen te slapen, Christian heeft het geweldig naar zijn zin en dan als laatste Belinda die goed aan kan geven wat haar niet aanstaat bleek al direct deze morgen en die in 2018 kan worden opgenomen wanneer er budget is om verzorgenden aan te nemen.

ALLERLEI!

Maandag is dus Christian Yeboah ook opgenomen in de groep van de kinderen met een handicap. Nienke was met hem aan het puzzelen toen ik even ging vragen hoe het ging. Nu het gaat prima zo u ziet, hij heeft het al naar zijn zin. Christian kwam bij ons over als een stille verlegen jongen toen hij kwam kennismaken. Maar hij begint al los te komen.

De andere kinderen vermaken zich ook best samen met hun leidsters Joanne, Ernestina en Zinabu. Donderdag hopen we kennis te maken met een nieuw meisje ook al wat ouder net als Christian. Er zijn nog veel meer kinderen alleen vragen de voorbereidende gesprekken en het overtuigen van ouders of verzorgers veel tijd. Dit wordt gedaan door de moeder van Solo. Zij zal hier mee doorgaan ook nadat wij zijn vertrokken. De verwachting is dat in januari 2018 er zeker 20 kinderen naar de opvang zouden kunnen. In de grote vakantie in augustus zal de aannemer alvast de interne verbouwing doen. In de zaal zullen dan een toilet en een douche komen. Ook zal er gezocht gaan worden naar een leidster met ervaring in het begeleiden van deze kinderen. Het zou natuurlijk ook fijn zijn wanneer er vanuit Nederland vrijwilligers met ervaring een tijdje zouden willen helpen. We hopen natuurlijk dat het bestuur van ‘Kinderhulp’ voor 2018 wel een budget beschikbaar zal stellen

De komende zondag is alweer onze laatste dag in Nsoatre, maandagmorgen hopen we om 06.00 uur met de bus vanuit Sunyani naar Accra te vertrekken waar we hopen om ca. 14.00 uur aan te komen. Daarna gaan we naar een hotel en D.V. dinsdagavond hopen we naar Nederland te vliegen waar we als alles goed gaat vroeg in de morgen hopen aan te komen.

Het ziet er niet naar uit dat Tiny nog van onze mango’s kan genieten. Wel eten we al van de lokale kleine mango’s die eind maart rijpen.

We hadden in onze tuin twee custard bomen maar de vruchten zaten steeds onder de rode mieren. Dus heb ik de bomen om laten zagen en had Solo gevraagd er twee lokale mango’s voor in de plaats te poten. Dus toen we nu opnieuw kwamen stonden er twee piep kleine boompjes. Het ene boompje is nu ca 30 cm. en het andere boompjes was verdroogt en zo’n 10 cm. Ik had Solo gevraagd waarom hij geen grotere boompjes had gepoot. Dat kon volgens hem niet. Ik vertelde hem dat gezien onze leeftijd het niet waarschijnlijk is dat we ze groot zien worden.

Tijdens het verwijderen van de stronken van de custard bomen afgelopen zaterdag door de jongens was het kleinste boompje ook verdwenen. Tiny had zich al een paar weken over de boompjes ontfermd en steeds water gegeven, dus ging ze op zoek naar het kleinste boompje en vond hem onder een hoop zand. Ze wees de jongens er op en zei dat ze het zand moesten verwijderen en in het gat gooien van de uitgegraven stronk. Nu toen ze weer ging kijken had Gideon het boompje ook maar afgestoken en weggegooid. Nu daar was Tiny niet blij mee. En de jongens vonden het maar niets dat oma niet blij was, dus kwam Seth met de jongens haar vertellen dat hij maandag met de hulp van de jongens een nieuwe zou poten. Nu maandag na schooltijd werd er een flinke boom gepoot. Op de foto ziet u de nieuw geplante boom en het kleintje dat is blijven staan ook de beschadiging aan de bovenkant van de muur is te zien.

Maandagmiddag is Tiny samen met de Nederlandse dames begonnen met de dozen met kleding te openen uit de container. Het is wel wat anders gegaan als in het verleden toen Tiny weken bezig was met de voorbereidingen in Nederland; sorteren, herstellen soms wassen. Nu zit alles door elkaar, er zitten veel goede kleding bij maar helaas ook veel winterkleding en zelfs winterjassen, nu daar zit niemand op te wachten in een land waarin het enkele dagen paar jaar 20 graden kan zijn maar waar het meestal 30 graden is. Dinsdagmiddag heeft Tiny de rest van de dozen open gemaakt en gekeken wat er in zit. Maar ik heb haar gezegd te stoppen en het verder aan de dames over te laten want het is de bedoeling dat zij het de komende weken gaan uitdelen in de dorpjes. Ik ben benieuwd want het is eigenlijk niet te doen met zoveel dozen met een inhoud die ongesorteerd is en dozen waarin dikwijls iets anders zit dan is aangegeven. We mogen blij zijn dat de douane niet de inhoud is gaan controleren want dan hadden er grote problemen kunnen ontstaan want tussen de kleding zaten ook andere zaken zoals elektronica gestopt.

Aan het eind van de middag kwam Solo met Sara (Saartje) die vond haar schooluniform te lang en had er maar een stuk afgeknipt. Het was geen gezicht, ze stond er schuldig bij, maar het is niet terug te draaien. Besloten werd dat ze er tot september mee moest blijven lopen tijdens schooluren. Bij aanvang van het nieuwe schooljaar krijgen ze allemaal een nieuw uniform. Ik vroeg aan Naomi wanneer Blessing (haar dochtertje) dit zou doen wat zou jij dan doen? Nu het antwoord was duidelijk: ‘ik zou haar een pak slaag geven’. Ik denk dat dit voor enkele van de kinderen ook wel goed zou zijn, maar dat kun je moeilijk doen.

Na de flinke regenbuien begint alles weer uit te lopen en het schijnbaar dode hout begint weer te leven, het is nu ’s morgens wat koeler zo’n 25 graden en dat vinden de vogels fijn. Anders hoor je ze ’s morgens vroeg maar nu zien we ze vanaf ons terras.

VOORBEREIDING!

Afgelopen zondag begon een week van voorbereiding. Voorbereiding op het Heilig Avondmaal die volgende week D.V. bediend zal worden in onze gemeente in Woerden. We moeten natuurlijk altijd bereid zijn, voor bereid zijn op onze ontmoeting met de Heere. Deze dag begon vroeg voor mij zoals u heeft kunnen lezen. Deze dag was het ook de verjaardag van Fransien, ook zij was vroeg op en kwam even kijken bij het uitladen.

Het was ook de dag die voor Ghana eindigde in een catastrofe welke wereldwijd het nieuws haalde. Twintig jonge mensen vonden de dood, dertig gewond waarvan elf ernstig, die moesten worden opgenomen in ziekenhuizen. Voor ons was het betrekkelijk dichtbij, het is in dezelfde provincie als Nsoatre, vele malen zijn we er geweest en ook de kinderen van ons kindertehuis hebben daar gezwommen. Zaterdagavond 25 februari was er bij ons op het terrein ook een flinke boom omgegaan. Het kan ook overdag gebeuren wanneer er kinderen zijn. Er staan een aantal bomen nogal schuin en we hebben aan Solo gezegd dat die weg moeten.

Het mocht een gezegende zondag worden waarin we weer met zijn vieren ongestoord beide keren mochten luisteren. Om negen uur begon ds. Zondag aan de voorbereidingspreek met als thema: Voorspel van Pasen in Bethanië, vier aandachtspunten 1. De tranen van Jezus 2. De twijfels bij Martha 3. De verhoring door de Vader 4. Het (on)geloof van de omstanders. Hiermee werd een serie preken over het huisgezin in Bethanië voortgezet.

Ik moest terugdenken aan mijn jongens jaren; één van de eerste theologische boeken die ik kocht, het was bij v.d. Tol in Dordrecht, was “De Bron van Zaligheid” van R.M. Mc. Cheyne. Er zijn verschillende herdrukken geweest en het boek is nu in het fonds van Den Hertog. Ds. haalde het volgende citaat van Mc. Cheyne aan: “Zelfs in het midden van de schare was Jezus alleen met Zijn Vader, en bad voor de Zijnen, opdat hun geloof niet ophoude. De tranen van Christus waren niet slechts tranen van gevoel, het waren ook tranen van ernstige smeking. In Hem is niet slechts een oppervlakkig medegevoel, maar waar middelaarschap

’s Middags kwamen Regina en Solo met de kinderen Christian en Tina een poosje op bezoek. Regina, welke met de kinderen in Sunyani woont, kerkt nog altijd in Nsoatre en stuurt dan het kindermeisje alvast met de kinderen hier naar de compound waar Solo zijn onderkomen heeft. Dus de kinderen waren al eerder langs geweest voor een snoepje. Met zijn allen hebben we daarna gesnoept van de zelfgemaakte ijslolly’s van oma.

 

Om zes uur zaten we weer klaar om, opnieuw met zijn vieren te luisteren naar de preek over H.C. zondag 28 over, heel toepasselijk, het Heilig Avondmaal. Ds. vatte de lange zondag heel pakkend en verhelderend samen in twee aandachtspunten, naar aanleiding van Lukas 22 : 1-23: 1) Een gedachtenismaaltijd 2) Een gemeenschapsmaaltijd.

Na de dienst waren we nog even kort bij elkaar. Kort want Nienke en Joanne zouden met de kinderen bij elkaar komen samen met de jarige Fransien.

Het is alweer bijna 21 jaar geleden dat we ons eerste bezoek brachten aan Ghana. Veel landen hadden we vroeger wereldwijd bezocht om zaken te doen, behalve zwart Afrika. Samen met ouderling Heijboer uit Zoetermeer bezochten we Ghana en op de eerste zondag van ons bezoek kwamen we in dit kleine houten kerkje terecht. Het was die middag avondmaal, hier werd de band met Ghana gelegd. We mochten daarna, terug in ons hotel, nog lang met elkaar spreken van hart tot hart.

UITPAKKEN!

Daar ga je dan op zondagmorgen tegen 06.00 uur om te kijken naar het lossen van de container. Solo was er al samen met huisvader Seth, huismoeder Mercy en alle kinderen en de zoon van de dominee. Solo verdeelde de eetzaal in vakken voor de verschillende bestemmingen. Er kwamen een paar sterke mannen bij en het lossen begon.

De kinderen hadden een stoel neergezet voor opa zodat ik een prima overzicht had en foto’s kon maken.

De zoon van de dominee belde zijn vader en die was er met twee minuten en begon zich meteen te bemoeien met de organisatie. Nu daar was ervaring mee opgedaan tijdens de opening van het nieuwe gebouw toen Johan ingreep. Dus ik zeg tegen hem: “sorry pastor maar Solo regelt het uitpakken en Seth wijst de plaats aan waar het moet staan”.

 

 

 

Het uitpakken en opslaan liep als een trein, de kinderen en Mercy sjouwden het merendeel, alleen de grote zware stukken moesten de sterke mannen doen.

 

Nadat de eerste tafels waren verwijderd stond er een pallet met een groot wit pak met ook nog banden erom. Dus Solo zei: “opa wat is dit?”. Ja dat wist ik ook niet en het stond niet op de lijst. Het geheel was er kennelijk als sluitstuk met een vorklifttruck ingezet. We zouden kunnen proberen om een vorklifttruck te huren in Kumasi maar dan zijn we een week verder. Dus snij de verpakking maar open, er bleek allemaal hout in te zitten, aan een rond tafelblad kon je zien dat het een set voor in de tuin zou kunnen worden. Maar de rest zijn allemaal losse planken, wie gaat dit in elkaar zetten? Opa dus niet en helaas zijn de Ghanezen slecht in puzzelen. Het onderwijzend personeel ziet nog geen kans om een houten inleg-puzzel voor elkaar te krijgen. Je ziet ze ingespannen een boerderij in de opening voor een kip te proppen, andersom gaat nog wel maar is niet de bedoeling. Tiny en ik hebben er wat om gelachen. Sommige kinderen beginnen het door te krijgen en Nienke leert het ook de kinderen met een handicap. In een rustige periode gaan Solo en Seth proberen de puzzel van de tuinset op te lossen.

Na enige tijd kwamen er nog drie sterke mannen, die gingen staan kijken. Ik vroeg wat ze kwamen doen, ja helpen zeiden ze, nu zei ik dan ben je te laat en kun je wel weer terug gaan. Natuurlijk was er meer bekijks vanuit de bevolking, een oude man lopend met krukken was er als eerste en ook kinderen nu dat is prima, maar mannen die komen om uit te laden en dan te laat komen vind ik niet nodig. Solo had mij verteld dat hij een ploeg mensen had geregeld, maar nu kwam de aap uit de mouw het bleek dat de pastor dit had geregeld, dus vond hij dat ik ze niet weg kon sturen. Nu pastor, dan stuur jij ze maar weg. Ze komen van ver merkte hij op, nu dan hadden ze eerder van huis moeten gaan. Dus de pastor liep met ze mee naar de poort en daar zullen ze wel over die eigenwijze opa hebben gesproken.

Verder liep het uitpakken en wegzetten voortreffelijk en om half acht was de container leeg en kon worden gesloten. De eetzaal ging ook op slot en de kinderen gingen zich klaar maken voor de zondagsschool of de jeugddienst. We zijn ons gaan opfrissen, ontbijten en zaten om half negen al klaar om naar de kerkdienst te luisteren, vanuit Woerden, die om negen uur begon.

EEN ZATERDAG MET VARIATIE!

Vrijdagavond kwam Joanne verslag uitbrengen van de observatie van Sylvester. Het blijkt dat Sylvester met een aantal dingen al mee gaat doen met klas 1. De verwachting is dat ze op de dagopvang kan doorstromen en dan misschien op den duur naar de basisschool zou kunnen. Nu dat is heel goed nieuws en bevestigd de positieve reacties van haar vader die heel blij is met haar vorderingen in zo’n korte tijd.

Verder besluiten we deze avond om het 10-jarige jongetje Christian nu al op te nemen. De moeder is geïnformeerd en is blij en vandaag maandag was hij al op de dagopvang. Hij was druk bezig onder leiding van Nienke met een houten legpuzzel. Nienke vertelde dat hij al wat los begint te komen.

Ik had deze zaterdagochtend verwacht dat de container er om zes uur al zou zijn, dus ik was bijtijds op. Maar het zou nog 12 uur langer duren voordat hij eindelijk kwam, ze hadden een flinke rustperiode genomen in Kumasi.

Maar het kwam goed uit want Gideon, Stephen en Benjamin waren al vroeg in mijn tuin aan het werk. Ik had een paar struiken laten verplaatsen die nogal achteraf stonden en niet echt uit de verf kwamen wanneer ze in de bloei stonden. Ze waren zelf al vroeg verder gegaan met het werk. Ik heb ze toen het geheel wat verder aan laten kleden met sanseveria’s die ik volop in de tuin had staan. Toen het klaar was zeiden de jongens: “opa dat is nu onze tuin”. Ik zei:” prima maar dan moet je ook regelmatig water geven. Oma en opa gaan nu met de dames zwemmen ik zal jullie voor je werk nu betalen maar dan moet je wel die twee boomstronken er nog uithalen.” Zondag zag ik dat ze de afscheidingsmuur hadden gebruikt om de steel van hun houweel vast te stampen. De muur was flink beschadigd en daar was ik niet zo blij mee, maar Tiny vertelde me dat Gideon het haar had verteld. Ik zei: “maar wanneer er na de eerste maal stampen een stuk cement afbreekt ga je toch niet door?” Maar in Ghana doen ze dat nu juist wel, wanneer ze iets maken of mooi maken moet er ook iets kapot. Dat hadden we vrijdag al weer opnieuw ervaren. De gasfles was tijdens het koken leeg en Solo was er niet. Solo gebeld, nu van de jongens was er niemand die wist hoe je een nieuwe fles aansloot en Seth was er ook niet, dus hij zou iemand sturen. De man kwam trok het ventiel er af en Gideon had al een nieuwe fles gepakt en het ventiel werd daarop gedrukt. Ik kon het door het raam zien en ging meteen proberen, het gas ging weer branden dus ik zei prima voor elkaar. Maar in Ghana gaat het anders dus Gideon moest een schroevendraaier halen en de man ging aan het prutsen, gevolg nu lekt de gasfles. Nu staat de gasfles er met een brok beton op zijn kop zodat hij niet meer zo erg lekt, door het gewicht op het ventiel. Het is verbazingwekkend maar zo gaat het nagenoeg altijd en ook Solo vindt dit gewoon, dus nu moet er weer een ander ventiel komen en dat kost natuurlijk weer wat.

Om elf uur gingen we naar het Eusbett en daar hebben de dames heerlijk gezwommen en hebben we lekker gegeten. Deze maal was er op het terras weer schepijs en konden we nog een bekertje ijs nemen als afsluiting van een gezellige dag. Om vijf uur waren we terug.

Het werd duidelijk dat de vrachtwagen met de container inmiddels in Sunyani was en dat Solo ook in de cabine had plaatsgenomen om ze de weg te wijzen.

Om zes uur kwamen ze er aan rijden. De truck bleef buiten de poort staan want eerst ging de chauffeur kijken hoe hij het beste kon rijden op het terrein. Solo legde mij daarna uit hoe de chauffeur zou gaan rijden en de truck voor de oude eetzaal kon parkeren. Nadat de elektricien was gekomen om de kabel tussen twee gebouwen te verwijderen ging de truck het terrein op en parkeerde de vrachtwagen met de deur van de container naar de eetzaal.

Mercy de huismoeder ging eten voor de chauffeur en de bijrijder koken. Ik zei nu dan gaan we maar lossen want morgen is het Zondag. Nee zei Solo want de losploeg komt morgenochtend om zes uur, sorry ik weet dat u niet wilt dat we het op zondag doen maar de container moet maandagochtend terug zijn in Tema, om acht uur rijden ze weer terug. En daar sta je dan met je principes.

Het was deze zaterdag de verjaardag van Sara, ze is zaterdag 17 jaar geworden, oma had vrijdag al een mooie taart gemaakt met veel chocolade. Na de dagsluiting werd de taart aangesneden en kreeg elk een stuk plus een flesje drinken. Maar voor de gasten was er geen drinken en dat vond ik niet zo geslaagd. Sara werd toegezongen en toen ben ik maar gauw naar ons huis gegaan om wat te drinken. Ook Solo was ontstemd dat Seth alleen voor de kinderen, de huismoeder en hemzelf drinken had gekocht. Solo at zijn stukje taart bij ons, Tiny zou daarna nog voldoende over moeten hebben voor zondagmorgen bij de koffie, maar we moesten vaststellen dat er vier stukjes te veel weg waren. Ja, met dat soort zaken zijn ze heel slim zo gaat het ook met snoepjes, hoe ze het voor elkaar krijgen om dubbel te pakken hebben we nog steeds niet door.

Al met al was het een dag met veel variatie en een fijne geslaagde maar erg warme dag.

EINDELIJK REGEN!

Regelmatig was het de vorige week bewolkt en steeds hoopten we op regen. Toen we zaterdag terug kwamen van het zwemmen als Nederlandse kolonie was het erg benauwd warm het was om 17.00 uur 38 graden. Maar over zaterdag en ook zondag hoop ik nog te schrijven.

Zondagavond verzamelden zich donkere wolken en waren er zand stormen en onweer maar geen regen. Maar om tien uur toen ik al in bed lag begon het opnieuw flink te waaien en te onweren. Tiny heeft snel de ramen dicht gedaan en de kussens van de tuinstoelen naar binnen gehaald. En toe begon het toch onverwacht heel hard te regenen en een geweldig onweer brak uit. Dit is tot een uur of drie de afgelopen nacht doorgegaan. Vanmorgen stonden er grote delen op het terrein blank zoals u op de foto kunt zien.

Om een uur of zes viel de stroom uit en dit duurde tot twee uur deze middag. Dus op onze laptop werken was er niet bij. Maar we waren blij dat het flink had geregend en verwachten dat over twee tot drie dagen het terrein weer helemaal groen is. Een flinke bui en het gras groeit als kool.

Echter in de loop van deze morgen drong tot ons door dat er zich een ramp had voltrokken. Het was gisteren in grote delen van Ghana slecht geweest met onweer en zware regenbuien. Zondagmiddag waren er in Kintampo veel jonge mensen in de poel onder de waterval aan het baden. Het is een geliefde en prachtige plek in de natuur en de Nederlandse dames hebben ook het voornemen om er waarschijnlijk komende zaterdag naartoe te gaan. Er was gisteren een grote groep Senior High Scholieren uit Wenchi, een uurtje van hier in de richting van Kintampo. Ook daar was het slechtweer maar om een uur of drie zondagmiddag werd het rustiger en ging men weer zwemmen. Om halt vier kwam er echter een grote boom van het woud bij de top van de waterval naar beneden. U krijgt een beetje een indruk van de eerder door mij gemaakte foto’s tijden een van de vele bezoeken die Tiny en ik daar gebracht hebben.

De boom viel op de spelende jongeren in het water. De laatste berichten spreken over 20 doden waaronder 18 scholieren van de betreffende school en verder nog een 30 gewonden. Op de laatste foto ziet u de boom in het water liggen.

EINDELIJK!

Eindelijk is de container vrij gegeven en vanavond om 18.00 uur stond hij op de truck en begon de reis. Dat zal niet snel gaan want na een kwartier waren ze nog in de file op het haventerrein. Ook daarna zal het nog wel enkele uurtjes duren om van de haven van Tema dwars door Accra op gang te komen, want om die tijd is alles dichtgeslibd.

Wanneer ze aan één stuk doorrijden dan kunnen ze hier morgenochtend om een uur of zes zijn. Dan zou ik morgenochtend nog een foto kunnen maken voordat we naar het Eusbett hotel gaan om te zwemmen en te lunchen.

Ik voeg de foto’s bij die ik via WhatsApp alvast ontving van Solo.